قیامت
بسم الله الرحمن الرحیم
(سوره مباركه عبس)
فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ «33»
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ «34»
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ«35»
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ «36»
لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ «37»
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ «38»
ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ «39»
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ «40»
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ «41»
أُوْلَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ «42
ترجمه:
پس زمانى كه آن بانگ هولناك و مهيب در رسد ،
« 33»روزى كه آدمي فرار مي كند ، از برادرش…. « 34»
و از مادر و پدرش…. « 35»
و از همسر و فرزندانش « 36»
در آن روز هركسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مي كند [ تا جايى كه نمي گذارد به چيز ديگرى بپردازد . ] « 37»
در آن روز چهره هايى درخشان و نورانى است « 38»
خندان و خوشحال…. « 39»
و در آن روز چهره هايى است كه بر آنان غبار نشسته « 40»
[ و ]سياهى و تاريكى آنان را فرا گرفته است ;…. « 41»
آنان همان كافران بد كارند . « 42