هشتم شوال، سالروز تخريب قبور ائمه بقيع به دست وهابيان
هشتم شوال، سالروز تخريب قبور ائمه بقيع به دست وهابيان
هشتم شوال، سالروز تخريب قبور ائمه بقيع به دست وهابيان است؛ وهابيان دو بار به مدينه حمله كردند و به تخريب قبور ائمه بقيع دست يازيدند. نخست در سال 1221 بود. در آن سال وهابيان، همه جواهرها و اشياي گرانبهاي حرم پيامبر خدا (ص) را به غارت بردند و قاضي مكه و مدينه را بركنار كردند. پست قضاوت مكه را به «شيخ عبدالحفيظ» و پست قضاوت مدينه را به برخي از علماي اين شهر دادند. نيز آنان مردم را از زيارت قبر پيامبر اكرم (ص) منع ميكردند.
آنان تمام گنبدها و بارگاههاي مدينه را ويران كردند؛ از جمله آنها گنبد و بارگاه قبور ائمه در بقيع بود. آنان فقط گنبد مرقد پيامبر را خراب نكردند.
ديگر بار وهابيها در سال 1343 به حجاز حملهور شدند. آنان در طائف گنبد مدفن ابن عباس را خراب كردند و در مكه گنبدهاي قبور عبدالمطلب، ابيطالب و خديجه ـ ام المؤمنين ـ را ويران نمودند و در جده گنبد و قبر حوّا را منهدم كردند. آنان در محاصره مدينه، مسجد مزار حمزه را ويران كردند. اين مسجد و مزار در بيرون شهر و در كنار كوه احد بود. شايع است كه آنان گنبد رسول خدا (ص) را نيز به توپ بستند. اما وهابيان خود منكر آناند. آنان قبور ائمه و قبر عباس ـ عموي پيامبر ـ در بقيع را از بين بردند و ديوارها و صندوق و ضريح روي قبرها را منهدم كردند. به طور خلاصه، وهابيها اماكن، قبور و قبههاي زير را در مدينه از بين بردند:
1. قبور ائمه بقيع (امام حسن، امام زينالعابدين، امام محمد باقر و امام جعفر صادق ـ عليهم السلام ـ )؛ 2. قبر عباس بن عبدالمطلب، عموي پيامبر؛ 3. قبه ابراهيم، فرزند پيامبر؛ 4. قبه همسران پيامبر؛ 5. قبه حليمه، دايه پيامبر (ص)؛ 6. قبه عمههاي پيامبر؛ 7. قبه اسماعيل، فرزند امام صادق (ع)؛ 8. قبه فاطمه بنت اسد، مادر اميرمؤمنان (ع)؛ 9. قبه ابي سعيد خدري 10. قبه عبدالله، پدر پيامبر؛ 11. قبه حمزه سيد الشهدا، در خارج مدينه؛ 12. قبه علي عريضي، فرزند امام جعفر بن محمد (ع) در خارج مدينه؛ 13. قبه زكيالدين در خارج مدينه؛ 14. قبه مالك ابي سعد از شهداي احد در داخل مدينه؛ 15. مصرع عقيل بن ابيطالب؛ 16. بيتالاحزان فاطمه زهرا (س)؛ 17. محل ثنايا در خارج مدينه؛ 18. مساجد كوثر، جن، ابيالقيس، جبل النور، الكبش و ...؛
نيز آنان بسياري از باغ ها و نخلستانها و مزارع را ويران كردند و محصولات آنها را از بين بردند. اين كارها خشم مسلمانان ـ اعم از شيعه و سني ـ را برانگيخت؛ از اين رو آنان از ترس، بارگاه رسول اكرم (ص) را ويران نكردند؛ با بيان اينكه طبق عقايد وهابيت، قبر پيامبر خدا (ص) اولي به ويراني است! و آنچه آنان درباره پرستش قبور! ميگويند، به حتم درباره قبر پيامبر خدا (ص) بيشتر جلوه دارد. آنان ميدانستند كه تخريب قبر پيامبر اعظم (ص) چنان عواطف جهان اسلام را برخواند انگيخت كه ديگر اسمي از وهابيت برجاي نخواهد گذاشت. از اين رو، در پاسخ به اين پرسسش دست به تأويلات و توجيهات بسيار زدند؛ از جمله آنها اين بود كه گفتند: «گنبد مرقد پيامبر، گنبد مسجد است نه قبر».
آري، تفكر خشن غير منطقي وهابيت در روزگار ما، باعث انزجار فرق و مذاهب مختلف اسلامي، از اين فرقه ضاله شده است؛ فرقهاي كه هم اكنون آلت دست امريكا و انگليس و اسراييل براي فشار بر مسلمانان شده است؛ و فرقهاي كه دست آويز خوبي براي دشمن براي متهم كردن مسلمانان به تحجر و واپسگرايي و خشونت شده است.
ديگر بار وهابيها در سال 1343 به حجاز حملهور شدند. آنان در طائف گنبد مدفن ابن عباس را خراب كردند و در مكه گنبدهاي قبور عبدالمطلب، ابيطالب و خديجه ـ ام المؤمنين ـ را ويران نمودند و در جده گنبد و قبر حوّا را منهدم كردند. آنان در محاصره مدينه، مسجد مزار حمزه را ويران كردند. اين مسجد و مزار در بيرون شهر و در كنار كوه احد بود. شايع است كه آنان گنبد رسول خدا (ص) را نيز به توپ بستند. اما وهابيان خود منكر آناند. آنان قبور ائمه و قبر عباس ـ عموي پيامبر ـ در بقيع را از بين بردند و ديوارها و صندوق و ضريح روي قبرها را منهدم كردند. به طور خلاصه، وهابيها اماكن، قبور و قبههاي زير را در مدينه از بين بردند:
1. قبور ائمه بقيع (امام حسن، امام زينالعابدين، امام محمد باقر و امام جعفر صادق ـ عليهم السلام ـ )؛ 2. قبر عباس بن عبدالمطلب، عموي پيامبر؛ 3. قبه ابراهيم، فرزند پيامبر؛ 4. قبه همسران پيامبر؛ 5. قبه حليمه، دايه پيامبر (ص)؛ 6. قبه عمههاي پيامبر؛ 7. قبه اسماعيل، فرزند امام صادق (ع)؛ 8. قبه فاطمه بنت اسد، مادر اميرمؤمنان (ع)؛ 9. قبه ابي سعيد خدري 10. قبه عبدالله، پدر پيامبر؛ 11. قبه حمزه سيد الشهدا، در خارج مدينه؛ 12. قبه علي عريضي، فرزند امام جعفر بن محمد (ع) در خارج مدينه؛ 13. قبه زكيالدين در خارج مدينه؛ 14. قبه مالك ابي سعد از شهداي احد در داخل مدينه؛ 15. مصرع عقيل بن ابيطالب؛ 16. بيتالاحزان فاطمه زهرا (س)؛ 17. محل ثنايا در خارج مدينه؛ 18. مساجد كوثر، جن، ابيالقيس، جبل النور، الكبش و ...؛
نيز آنان بسياري از باغ ها و نخلستانها و مزارع را ويران كردند و محصولات آنها را از بين بردند. اين كارها خشم مسلمانان ـ اعم از شيعه و سني ـ را برانگيخت؛ از اين رو آنان از ترس، بارگاه رسول اكرم (ص) را ويران نكردند؛ با بيان اينكه طبق عقايد وهابيت، قبر پيامبر خدا (ص) اولي به ويراني است! و آنچه آنان درباره پرستش قبور! ميگويند، به حتم درباره قبر پيامبر خدا (ص) بيشتر جلوه دارد. آنان ميدانستند كه تخريب قبر پيامبر اعظم (ص) چنان عواطف جهان اسلام را برخواند انگيخت كه ديگر اسمي از وهابيت برجاي نخواهد گذاشت. از اين رو، در پاسخ به اين پرسسش دست به تأويلات و توجيهات بسيار زدند؛ از جمله آنها اين بود كه گفتند: «گنبد مرقد پيامبر، گنبد مسجد است نه قبر».
آري، تفكر خشن غير منطقي وهابيت در روزگار ما، باعث انزجار فرق و مذاهب مختلف اسلامي، از اين فرقه ضاله شده است؛ فرقهاي كه هم اكنون آلت دست امريكا و انگليس و اسراييل براي فشار بر مسلمانان شده است؛ و فرقهاي كه دست آويز خوبي براي دشمن براي متهم كردن مسلمانان به تحجر و واپسگرايي و خشونت شده است.
آخر یه روز شیعه میاد حرم میسازه
این پست رو چون دیدم خوبه از وبلاگ ارمیا (اشکستان) ورداشتم حتی شعر حاج منصورش هم مال ایشونه
+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مهر ۱۳۸۷ ساعت 18:18 توسط محمد
|